Ilioupoli by "night"

Thoughts and actions

Γενιά της εκμετάλλευσης (της Ιφιγένειας Βαλέντη, Υποψήφιας Δημοτικής Συμβούλου με τη Δημοτική Κίνηση ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη»)

Της Ιφιγένειας Βαλέντη Υποψήφιας Δημοτικής Συμβούλου με τη Δημοτική Κίνηση ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη Πόλη

Λέγομαι Ελπίδα, Ζωή, Ελευθερία. Ανήκω στην γενιά των νέων ανέργων, στην γενιά των εργαζομένων της εκμετάλλευσης, στην γενιά των 450 ευρώ. Είναι η γενιά που ζει και θα ζήσει πρώτη φορά δυσκολότερα
απ’ τις προηγούμενες, η γενιά που επωμίζεται το μεγαλύτερο βάρος των μνημονίων και της λιτότητας
χωρίς να ‛χει καταλάβει καν το γιατί.. Είναι η γενιά που στην προσπάθεια της να επιβιώσει, ξεχνά να
ονειρευτεί!
Ζούμε σε μια χώρα που αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη κρίση στη μεταπολιτευτική της ιστορία, μια κρίση
οικονομική, κρίση πολιτική, κρίση αξιών. Από τα μεγαλύτερα θύματά της, είναι οι νέοι, ηλικίας 20
έως 35 ετών. Άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν έτοιμοι να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να
κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Δυστυχώς για την συντριπτική πλειοψηφία, αυτό είναι
αδύνατο. Κάποιοι επιλέγουν ή αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, σε άγνωστους πολλές
φορές τόπους για εκείνους και να αντιμετωπίσουν πέραν του ρίσκου της μη εύρεσης μόνιμης
εργασίας και την προκατάληψη των ντόπιων (λόγω και της άσχημης εικόνας της χώρας μας που έχει βγει
στο εξωτερικό). Άλλοι, οι περισσότεροι, μένουν πίσω, να ψάχνουν πολλές φορές για μήνες ή ακόμη και
για χρόνια μάταια για δουλειά και να τρέχουν στις ουρές του ΟΑΕΔ για ανανέωση της κάρτας ανεργίας
(που πλέον έχει γίνει «υποκατάστατο» της ταυτότητας) και για προγράμματα με αμοιβές ψίχουλα. Είναι
σημαντικό εδώ, να αναφερθεί το γεγονός, ότι ένας στους δύο νέους είναι άνεργος. Οι εποχές που ο
καθένας μπορούσε να εργαστεί πάνω σ’ αυτό που είχε σπουδάσει, περάσανε..
Οι υπόλοιποι της γενιάς μας, αυτοί που ακόμη εργάζονται, είναι η “γενιά των 450 ευρώ”, οι
“τυχεροί”. Με αυτά τα ποσά κανείς απ’ τους νέους εργαζόμενους δεν σκέφτεται να φύγει από το σπίτι
των γονιών του ή να ξεκινήσει οικογένεια (η υπογεννητικότητα των επόμενων δεκαετιών δυστυχώς θα
έχει τις ρίζες της στο τώρα..), βρίσκοντας τον εαυτό τους στην ίδια σχεδόν κατάσταση με έναν νέο
άνεργο. Είναι λοιπόν εκείνοι που πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους
περισσότερους εργοδότες οι οποίοι δεν τους καταβάλουν ούτε τα συμφωνηθέντα.(είμαστε πολλοί της
γενιάς μου, που έχουμε, την εμπειρία των “απλήρωτων εργαζομένων” κυρίως σε καταστήματα) Είναι
συντριπτικό το ποσοστό των νέων που εργάζονται χωρίς ασφάλιση είτε με συμφωνία απ την
αρχή, είτε αργότερα με την λεγόμενη «εικονική απόλυση» και καταλήγουν να παραμένουν “φυλακισμένοι”
εργαζόμενοι από φόβο……….…..
Όλο αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, οι πολιτικές λιτότητας και διαρκούς κυκλικής ύφεσης που
επιβάλουν τα μνημόνια, είναι και θα είναι υπέρ των εργοδοτών (και ιδιαίτερα των μεγαλο-εργοδοτών),
οι οποίοι θα συνεχίσουν να κοιτάνε το συμφέρον τους, ποδοπατώντας έτσι το μέλλον της χώρας, τους
νέους ανθρώπους.
Οι συνέπειες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά της η γενιά μου; Πολλές..
– Αποξένωση και μοναξιά
– Φόβο για το μέλλον
– Φόβο στο να κάνουν οικογένεια ή να φύγουν απ΄το πατρικό σπίτι, λόγω δυσχερών οικονομικών συνθηκών
– Οργή λόγω αδικίας (που αρκετές φορές οδηγεί και σε πράξεις δίχως σκέψη)
Είναι όλα όσα, τα τέρατα του παραμυθιού επέλεξαν για να μας αποδυναμώσουν.
Μας λένε Ελπίδα, επειδή στην πραγματικότητα είμαστε η ελπίδα στα μάτια των γονιών μας, των συγγενών
μας, στα μάτια των μικρών παιδιών και των μαθητών, που βλέπουν στους γονείς και στα μεγαλύτερα
αδέλφια τους την απογοήτευση στο βλέμμα επειδή δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα.
Μας λένε Ζωή, επειδή θα αγωνιστούμε για να πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας, θα ζήσουμε όπως θέλουμε
εμείς και όχι όπως θέλουν εκείνοι! Θα ζήσουμε τιμώντας όσους συνανθρώπους μας επέλεξαν να φύγουν απ
την ζωή στα χρόνια της λιτότητας, επειδή αρνούνταν την εξαθλίωση.
Μας λένε Ελευθερία, επειδή θα συνεχίσουμε τους αγώνες μας και δεν θα αφήσουμε ούτε το σύστημα ούτε
τα μέσα επιβολής του, τις δυνάμεις καταστολής και τα ΜΜΕ, να βάλουν χειροπέδες στην προσωπικότητα
και τα δικαιώματα μας!
» τι κι αν μοιάζουμε με σταγόνα στον ωκεανό, ο ωκεανός δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι σταγόνες του»
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ 450 ΕΥΡΩ

Μαΐου 14, 2014 Posted by | Σχόλια και κριτική | Σχολιάστε

Το Πολύεδρο σε συνεργασία με το Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Αχαΐας, οργανώνουν εκδήλωση, την Πέμπτη 15 Μαΐου και ώρα 8:30 μ.μ., για την παρουσίαση του βιβλίου «Το μοντέρνο στη σκέψη και τις τέχνες του 20ου αιώνα».

ΠΟΛΥΕΔΡΟ
γράμματα-τέχνες

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

Το Πολύεδρο σε συνεργασία με το Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Αχαΐας, οργανώνουν εκδήλωση, την Πέμπτη 15 Μαΐου και ώρα 8:30 μ.μ., για την παρουσίαση του βιβλίου Το μοντέρνο στη σκέψη και τις τέχνες του 20ου αιώνα. Το βιβλίο θα παρουσιάσουν, η Βάσω Κιντή, Αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (Μ.Ι.Θ.Ε.) του Πανεπιστημίου Αθηνών, o Αντρέας Λάζαρης, Αρχιτέκτονας, Πρόεδρος Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Νομού Αχαΐας, ο Παναγιώτης Πάγκαλος Διδάσκων στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και η επίκουρος καθηγήτρια του τμήματος αρχιτεκτονικής Πατρών, Άλκηστις Ρόδη.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η γεωγραφία του μοντέρνου στη διάρκεια του 20ού αιώνα περιλαμβάνει πόλεις όπως η Βιέννη, το Βερολίνο, το Παρίσι, η Πράγα, η Μόσχα, το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη. Η Αθήνα, η οποία φιλοξένησε το 1933 το 4ο Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής (IV CIAM), πώς τοποθετείται στον χάρτη αυτό; Ποιος ήταν ο δικός της μοντερνισμός; Ποιες μορφές και ποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πήρε ο μοντερνισμός -και ο ελληνικός μοντερνισμός ειδικότερα- στη σκέψη και τις τέχνες του 20ού αιώνα;
Στο βιβλίο διερευνώνται και αναλύονται χαρακτηριστικά του μοντέρνου όπως η αυτοαναφορικότητα, ο κατακερματισμός της συνέχειας, η αφαίρεση, ο φορμαλισμός, η λειτουργική καθαρότητα, η ορθολογικότητα και το παράλογο, η έμφαση στην πρόοδο, η αναφορά στη μηχανή και την τεχνολογία, η ρήξη με την παράδοση, ο ελιτισμός, ο κοσμοπολιτισμός, η ουτοπία, ενώ αναπτύσσεται ένας διάλογος για τις μορφές που πήρε η εκδήλωση του μοντέρνου σε διάφορους χώρους: από την Αρχιτεκτονική μέχρι τη Φιλοσοφία, από τη Μουσική μέχρι τις Φυσικές Επιστήμες και τα Μαθηματικά, από την Πολιτική μέχρι τη Λογοτεχνία.
ΠΟΛΥΕΔΡΟ
________________________________________ Κανακάρη 147 Πάτρα 26221 τηλ. 2610 277342 e-mail: polyedro1@hol.gr fb: Πολύεδρο γράμματα -τέχνες
Βάσω Κιντή, Αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης (Μ.Ι.Θ.Ε.) του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ανδρέας Λάζαρης, Αρχιτέκτονας, Πρόεδρος Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Νομού Αχαΐας.

Παναγιώτης Πάγκαλος, Διδάσκων στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Άλκηστις Ρόδη, Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Μαΐου 14, 2014 Posted by | Ειδήσεις, Προσκλήσεις | Σχολιάστε

Σύντομη αναδρομή στην ιστορία της ιδέας της «κοινωνίας των πολιτών» του Θανάση Τσακίρη (υποψήφιου δημοτικού συμβούλου με την δημοτική κίνηση ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη»)

Σύντομη αναδρομή στην ιστορία της ιδέας της «κοινωνίας των πολιτών»
του Θανάση Τσακίρη (υποψήφιου δημοτικού συμβούλου με την δημοτική κίνηση ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη»)

Ας κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή για να δούμε πώς εξελίχθηκε η έννοια αυτή. Στη διάρκεια πολλών αιώνων πριν από την καπιταλιστική εκβιομηχάνιση και τους χρόνους της νεωτερικότητας, δηλαδή κατά τους κλασικούς και μεσαιωνικούς αιώνες, η «κοινωνία των πολιτών» γινόταν αντιληπτή ως «η πολιτικά οργανωμένη κοινοπολιτεία». Ανεξάρτητα από την θρησκευτική ή κοσμική φύση της εξουσίας, η «κοινωνία των πολιτών» καθιστούσε δυνατή την ύπαρξη της «πολιτισμένης κοινωνίας» καθώς οι άνθρωποι ζούσαν σε νομοκατεστημένες ενώσεις που προστατεύονταν με την εξαναγκαστική ισχύ του κράτους. Η βαθμιαία υπονόμευση των μεσαιωνικών κρατών και η αντίστοιχη άνοδος των κρατών-εθνών και εξάπλωση των εθνικών αγορών είχε ως συνέπεια να δρομολογηθεί μια νέα συζήτηση για την έννοια της «κοινωνίας των πολιτών». Τώρα πια, κατά μία εκδοχή, γινόταν αντιληπτή ως «ο πολιτισμός που στηρίζεται από την παραγωγή, το ατομικό συμφέρον, τον ανταγωνισμό και την ανάγκη.» Για τους περισσότερους, ο «Διαφωτισμός» πρόσφερε άνευ προηγουμένου ευκαιρίες για την ελεύθερη προσωπική ύπαρξη που αναπτύσσεται εν μέσω του εμπορίου, της επιστήμης και της κουλτούρας. Όμως, για άλλους σήμαινε αταξία, ανισότητες και συγκρούσεις με αποτέλεσμα να χρειάζεται η παρέμβαση του κράτους για τον έλεγχο των πληθυσμών. Από τη μια πλευρά, δηλαδή αυτή της αστικής πολιτικής σκέψης, η κλασική εκδοχή τονίζει την διχοτομία μεταξύ του κράτους και της κοινωνίας των πολιτών και αναζητά τρόπους συγκράτησης του κράτους και σεβασμού της αυτονομίας της κοινωνίας και της ελευθερίας των πολιτών (Τζων Λοκ) ενώ η πιο προχωρημένη εκδοχή (Αλέξις ντε Τοκβίλ) επιδιώκει την αυτοκυβέρνηση των πολιτών την οποία θεωρεί ως την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση της ελευθερίας και αντιλαμβάνεται την κοινωνία των πολιτών ως ένα σύνολο ενώσεων όπου «τα αισθήματα και οι ιδέες ανανεώνονται, οι καρδιές μεγαλώνουν και η κατανόηση αναπτύσσεται» και τίθενται όρια στη δράση και παρέμβαση ενός ολοένα και μεγεθυνόμενου κράτους. Τέλος, μια διαφορετική σκοπιά είναι αυτή του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ που θεωρούσε την «κοινωνία των πολιτών» ως μια κοινότητα στο πλαίσιο της οποίας η αλληλεγγύη συμφιλιώνει την υποκειμενικότητα των ιδιωτικών συμφερόντων με την αντικειμενικότητα του κοινού καλού. Όμως, η αδιαφορία του για τις ενδιάμεσες ενώσεις του στοίχισε την απόδοση της κατηγορίας περί «ολοκληρωτισμού».

Από την άλλη πλευρά, ο Γκεόργκ Χέγκελ τόνιζε ότι η «κοινωνία των πολιτών» κατοικείται από τον «οικονομικό άνθρωπο» (homo economicus) και συγκροτείται από τα «ιδιωτικά συμφέροντά του». Μεταξύ της οικογένειάς του και του κράτους υπάρχει ένα δίκτυο κοινωνικών σχέσεων που συνδέει τα αυτοεξυπηρετούμενα άτομα μεταξύ τους σε μια μεσολαβούσα σφαίρα κοινωνικών συνδέσεων και ηθικής ελευθερίας. Αυτή, όμως, η «κοινωνία των πολιτών» αποτυγχάνει, κατ’ αυτόν, να πραγματοποιήσει πλήρως την ελευθερία επειδή δεν είναι σε θέση να επιλύσει το διαρκώς εμφανιζόμενο πρόβλημα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Η λύση, όμως, που προτείνει είναι ακόμη πιο προβληματική˙ μόνο ένα γραφειοκρατικό κράτος τύπου Πρωσίας μπορούσε να λύσει τα προβλήματα των κοινωνικών ανταγωνισμών. Εδώ παρεμβαίνει ο Κάρλ Μαρξ, ο οποίος, ενώ κατ’ αρχήν συμφωνεί με τη χεγκελιανή διάγνωση του προβλήματος, διαφωνεί πλήρως με τη χεγκελιανή λύση. Κατά τον Μαρξ δεν μπορεί το κράτος να γίνει αντιληπτό ξέχωρα από τις οικονομικές διεργασίες. Ουσιαστικά, η συμβολή του Μαρξ έγκειται στην ανάδειξη του χαρακτήρα της «κοινωνίας των πολιτών» ως μιας μη αυτόνομης σφαίρας αυτοπροσδιοριζόμενης δημοκρατικής δραστηριότητας που είναι σαφέστατα ταξική. Για το λόγο ετούτο, διατύπωσε μια «θεωρία κοινωνικής επανάστασης» που τοποθετούσε το προλεταριάτο στο επίκεντρο της σοσιαλιστικής πολιτικής και αποσκοπούσε στον πλήρη εκδημοκρατισμό της «κοινωνίας των πολιτών». Η συζήτηση για την «κοινωνία των πολιτών» ξαναρχίζει όταν ανακαλύπτεται το έργο του Αντόνιο Γκράμσι, ο οποίος προτού θέσει το πρόβλημα της επαναστατικής στρατηγικής στη Δύση θέτει ζήτημα κατανόησης των σχέσεων της «πολιτικής κοινωνίας» και της «κοινωνίας των πολιτών». Ο ίδιος τόνισε ότι στην ανεπτυγμένη καπιταλιστική Δύση «η κοινωνία των πολιτών έχει καταστεί δομή πολυσύνθετη και ιδιαίτερα ανθεκτική στις καταστροφικές επιδρομές του άμεσου οικονομικού στοιχείου». Η συμβολή του έγκειται στο ότι υποστηρίζει πως θα χρειαστεί η συγκρότηση ενός κοινωνικο-πολιτικού συνασπισμού που πρώτα θα κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία στην «κοινωνία των πολιτών» για να καταλάβει την πολιτική εξουσία με διαδικασίες που θα καθιερώνουν και θα εγγυώνται την αυτονομία και την αυτοκυβέρνηση των παραγωγών πολιτών. Ο Γκράμσι συγκρότησε το σχήμα του για τις σχέσεις μεταξύ οικονομίας, κοινωνίας και κράτους στη βάση δύο αντιθέσεων, δηλαδή αυτής μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου βίου και αυτής μεταξύ συναίνεσης και εξαναγκασμού. Αυτή η δυάδα αντιθέσεων θα επανέλθει στο σχήμα του Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος θα κάνει λόγο για την κυριαρχία των ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, και ιδιαίτερα για την συμβολή των πρώτων στην επίτευξη της συναίνεσης της «κοινωνίας των πολιτών» για τη διαιώνιση του καπιταλισμού.

Στη σύγχρονη δημόσια συζήτηση διατυπώνονται θεωρητικά σχήματα που λαμβάνουν υπόψη την γενικευμένη κρίση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Οι αστικές τάξεις προβληματίζονται και αναζητούν αγωνιωδώς τρόπους με τους οποίους θα επιλύονται κοινωνικές συγκρούσεις μέσω κινητοποίησης της «κοινωνίας των πολιτών» δίχως να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και τα κυρίαρχα πολιτικά συστήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στο πλαίσιο αυτών των αναζητήσεων ήταν η σύγκληση της 3ήμερης Προεδρικής Διάσκεψης Κορυφής για το Μέλλον της Αμερικής (τέλος Απριλίου 1997) από τον Μπιλ Κλίντον. Συμμετείχαν πρώην Πρόεδροι (Τζ. Μπους, Τζ. Κάρτερ), η πρώην Πρώτη Κυρία Ν. Ρέιγκαν, ο αργότερα υπουργός Εξωτερικών Κ. Πάουελ, δεκάδες ανώτατοι διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων και η τηλεστάρ Ό. Γουίνφρει. Όλοι/ες αυτοί/ές συσκέφθηκαν για να επεξεργαστούν προγράμματα κινητοποίησης Αμερικανών πολιτών και συγκέντρωσης χρημάτων από μεγάλες επιχειρήσεις (εδώ αρχίζει να εμφανίζεται η έννοια «εταιρική κοινωνική ευθύνη») ώστε να προσφέρουν εθελοντικές κοινοτικές υπηρεσίες. Όπως έγραψε τότε η εφημερίδα New York Times, «η εκστρατεία, της οποίας ηγείται ο Κόλιν Πάουελ, αποσκοπεί στην κινητοποίηση εθελοντών και στη συγκέντρωση χρηματικών πόρων από μεγάλες επιχειρήσεις για να βοηθηθούν δύο εκατομμύρια παιδιά ως το έτος 2000. Ελπίζει ότι θα αποτελεί αποζημίωση για την υποχώρηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης –η υποχώρηση συντελέστηκε κατά κύριο λόγο κατά τις προεδρείες των Μπους και Κλίντον- με την παροχή στα παιδιά μεντόρων, ασφαλών χώρων για τις μετά το σχολείο ώρες, ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, εργασιακών δεξιοτήτων και μίας ευκαιρίας να προσφέρουν τα ίδια τα παιδιά κοινοτικές υπηρεσίες.» Εν ολίγοις, με την υποχώρηση και των τελευταίων οχυρών του «κοινωνικού κράτους πρόνοιας», οι πάντες άρχισαν να ομιλούν περί της «κοινωνίας των πολιτών» και οι μνημονιακές πολιτικές ηγεσίες-εθνικές και τοπικές-όσο πιο πολύ γκρεμίζουν την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια και τις δομές του κράτους πρόνοιας τόσο πιο πολύ δημαγωγούν.
Γι’ αυτό, ας είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν αναφερόμαστε στον όρο «κοινωνία πολιτών», ειδικά στα δημοτικά πράγματα. Στην καλύτερη περίπτωση οι κυρίαρχες μέχρι τώρα δημοτικές παρατάξεις εννοούν φιλανθρωπία και όχι κοινωνική αλληλεγγύη .

Αντιθέτως, εμείς στην δημοτική κίνηση «ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη» αγωνιζόμαστε για την ανασυγκρότηση του κράτους πρόνοιας τόσο στο τοπικό επίπεδο όσο και στο συνολικό εθνικό πλαίσιο. Η δραστηριοποίηση των μελών και φίλων στα πλαίσια των δικτύων αλληλεγγύης ΗΛΙΟΥ-πόλις και Λαγούμι δείχνει πώς όταν υιοθετείται μια κινηματική λογική αγώνα τα αποτελέσματα είναι φανερά: οι πολίτες βγαίνουν στο προσκήνιο.

«Πιστεύουμε σε μια κοινωνία ανοικτή, δημοκρατική, φιλική, ανθρώπινη, κοινωνία συναίνεσης και αλληλοβοήθειας. Είμαστε προϋπόθεση της δημιουργίας. Η Ηλιούπολη έχει παρακμάσει σε πολλά επίπεδα. Είναι καιρός να αρχίζει να αλλάζει πορεία.» Αυτό το όραμα, όπως το περιέγραψε ο υποψήφιος δήμαρχος της πόλης μας Χρήστος Κοκοτίνης, η δημοτική κίνηση «ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη» θα αγωνιστεί να το πραγματοποιήσει. Για Δημαρχία από το λαό, για το λαό, ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ.

Μαΐου 14, 2014 Posted by | Σχόλια και κριτική | Σχολιάστε

Γιατί αγαπώ την οικογένεια μου. Αγαπώ την Ηλιούπολη.(ΣΠΥΡΟΣ ΠΡΟΒΙΑΣ, υποψ. δημοτικός σύμβουλος ΕΝΑΚ)

Ηλιουπολίτισες και Ηλιουπολίτες, Φίλοι μου,
Λίγες μέρες, ώρες θα έλεγα μας χωρίζουν από τις εκλογές που θα κρίνουν πολλά για την τύχη αυτής της χώρας, αλλά και το μέλλον αυτής της πόλης. Οι αναλύσεις και οι δημοσκοπήσεις είναι πολλές που κρίνονται από τους πολίτες.
Στο Δήμο μας επικρατούν πάμπολλα σενάρια που δεν απαντούν όμως στο ερώτημα ποιο θέλουν οι δημότες να είναι το μέλλον αυτής της Πόλης. Αυτό μόνο τα εκλογικά αποτελέσματα θα το δείξουν.
Εμείς σαν ΕΝΑΚ με υποψήφιο Δήμαρχο το ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟ, έχουμε ενημερώσει ποιά πόλη θέλουμε για τους δημότες της Ηλιούπολης, αλλά και τον τρόπο που θα πετύχουμε να έχουμε μια ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ ΚΑΘΑΡΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ.
Η υποψηφιότητα μου στο πλευρό του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ δηλώνει την προσήλωση μου στις αξίες και τους στόχους του ΕΝΑΚ που έχω αποδείξει επανειλημμένα ότι αποτελούν για μένα στόχο ζωής. Να υπηρετώ τους συμπολίτες μου και την Πόλη μου
Με συνεργασία, συνεννόηση, δικαιοσύνη, προοπτική και ιδίως διαφάνεια.
Γιατί αγαπώ την οικογένεια μου. Αγαπώ την Ηλιούπολη.
Υποψήφιος Δήμαρχος
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος ΕΝΑΚ
ΣΠΥΡΟΣ ΠΡΟΒΙΑΣ
Τηλέφωνο : 6946504982
e-mail:proviaspy@gmail.com

Μαΐου 14, 2014 Posted by | Σχόλια και κριτική | Σχολιάστε

Περί απάτης… Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ*

Περί απάτης…
Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ*
Απατεώνας είναι αυτός που εξαπατά, ο πλάνος, ο πανούργος. Κατά τον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα, ο αγύρτης, ο δόλιος1. Σε νομικό επίπεδο, απάτη είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά κατά την οποία κάποιος παραπλανά τον συνάνθρωπό του με σκοπό ο ίδιος ή άλλος να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτοντας την περιουσία του εξαπατημένου. Για τη θεμελίωση, δηλαδή, του εγκλήματος της απάτης απαιτείται:
– Σκοπός του δράστη να αποκομίσει ο ίδιος ή τρίτος παράνομο όφελος.
– Αυτό να γίνει με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη των αληθινών, από την οποία να παραπλανήθηκε κάποιος και να προέβη σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή.
– Βλάβη της περιουσίας του εξαπατημένου, που να βρίσκεται σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες του δράστη, σαν να λέμε να είναι αποτέλεσμα αυτής.2
Αυτή η όσο το δυνατόν ακριβέστερη περιγραφή και οριοθέτηση της απάτης στο επίπεδο του ποινικού δικαίου ιδρύει το αξιόποινο και προκαλεί την αυτεπάγγελτη εισαγγελική δίωξη, με σκοπό τη δικαστική έρευνα και την πιθανή τιμωρία του δράστη.
Εκτός, όμως, της ποινικής απάτης, υπάρχει και η εξίσου ενδιαφέρουσα μορφή της πολιτικής απάτης, συνηθέστερη μάλιστα της πρώτης, πλέον πολύπλοκης και πολυδαίδαλης, αν ανατρέξει κανείς στα δεδομένα της ιστορίας της εξαπάτησης.
Θεωρούμε ότι παρέλκει να ορίσουμε την πολιτική απάτη. Τα στοιχεία που τη συγκροτούν είναι σχεδόν τα ίδια με την κοινή ποινική απάτη και θα ήταν άσκοπη η επανάληψή τους. Επισημαίνουμε μόνο τούτο. Πρόκειται περί συμπεριφοράς που προσιδιάζει σε πολιτικούς και όχι σε κοινούς ανθρώπους, γιατί αυτοί και μόνο είναι σε θέση από την ιδιότητά τους να εξαπατήσουν τους συνανθρώπους τους. Θα περιοριστούμε μόνο να καταγράψουμε, ενδεικτικά βεβαίως, τις ομοιότητες, αλλά και τις διαφορές ανάμεσα στα δύο αυτά αρνητικά «κατορθώματα» της ανθρώπινης δραστηριότητας:
Ας αρχίσουμε από τις ομοιότητες:
α) Τόσο ο πολιτικός όσο και ο κοινός απατεώνας, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι εξαπατούν και γνωρίζοντας ότι ψεύδονται ή ότι αποκρύπτουν την αλήθεια, βλάπτουν τους συνανθρώπους τους.
β) Αμφότεροι παριστάνουν ψευδή γεγονότα ως αληθινά.
γ) Αμφότεροι οι τύποι απατεώνων αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως θύματα.
δ) Τόσο ο πολιτικός όσο και ο κοινός απατεώνας αυτοανακηρύσσονται ευφυείς, ενώ στην πραγματικότητα είναι βλάκες, αφού η ιδιότητα του απατεώνα είναι σύμφυτη με εκείνη του βλακός. Εδώ θα πρέπει να μη γίνεται σύγχυση ανάμεσα στον ευφυή και τον δόλιο. Υποστηρίζεται εσφαλμένα ότι ο απατεώνας είναι συνήθως ευφυής και το θύμα ανόητο. Το σφάλμα έγκειται στο ότι είναι άλλο πράγμα ο αφελής και άλλο ο βλάκας, γιατί ο πρώτος συνήθως έχει τη θέση του αδυνάτου, ενώ ο δεύτερος του ισχυρού. Την ορθή αυτή, κατά τη γνώμη μας, προσέγγιση πρώτος υποστήριξε ο Ευάγγελος Λεμπέσης στο μνημειώδες περί βλακείας πόνημά του. Θα ήταν εύκολο ένας απατεώνας να εξαπατήσει τον Αϊνστάιν ή τον Μπετόβεν. «Παρατηρείται», έλεγε, «το φαινόμενο, οι βλάκες να καταλαμβάνουν συνήθως μεγάλες και περίοπτες θέσεις, όπως εκείνη του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού ή του Προέδρου Προστασίας Εγκύων Μυγών, θέσεις τις οποίες κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος θα ηρνείτο να καταλάβει».3
ε) Αμφότεροι βλάπτουν τη ζωή, την ψυχή και το μέλλον των θυμάτων τους.
στ) Και οι δύο, ενώ ως επίχειρα (ως μισθό) της αντικοινωνικής συμπεριφοράς τους θα έπρεπε να έχουν την απαξίωση των συνανθρώπων τους, τη χλεύη και την ανάλογη τιμωρία, ο μεν πρώτος μπορεί να καταλάβει τη θέση εκπροσώπου μεγάλης ιδιωτικής εταιρείας, ο δε δεύτερος μπορεί να μετατραπεί ακόμα και σε πρωθυπουργό.
Εκτός, όμως, από τις ομοιότητες, υπάρχουν και σαφείς διαφορές:
α) Ο κοινός απατεώνας εξαπατά τα θύματά του, χωρίς απαραίτητα να φιλοδοξεί να γίνει πολιτικός. Αντίθετα, ο πολιτικός απατεώνας έχει αυτοδίκαια και την ιδιότητα του κοινού απατεώνα.
β) Ο κοινός απατεώνας εξαπατά συνήθως περιορισμένο αριθμό ανθρώπων. Αντίθετα, ο πολιτικός απατεώνας εξαπατά ή επιδιώκει να εξαπατήσει ακόμα κι έναν ολόκληρο λαό.
γ) Οι ενέργειες του κοινού απατεώνα έχουν επίπτωση στη ζωή των θυμάτων του. Του πολιτικού συναδέλφου του, όμως, οι πράξεις αντανακλούν ακόμα και στην ίδια την ύπαρξη μιας ολόκληρης χώρας.
δ) Οι πράξεις του κοινού απατεώνα μπορεί να αντιμετωπιστούν ως αξιόποινες και να έχουν ποινικές κυρώσεις. Ομως οι πράξεις του πολιτικού συναδέλφου του είναι συνήθως ποινικώς αδιάφορες και δεν επισύρουν καταδίκες ή ποινές. Για κάθε, όμως, ενδεχόμενο υπάρχει και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και οι κατά καιρούς εν κρυπτώ ψηφιζόμενοι «νόμοι ποινικής ασυλίας».
ε) Οι μεθοδεύσεις του κοινού απατεώνα κάποιες φορές αντιμετωπίζονται ακόμα και με θυμηδία. Του πολιτικού, όμως, απατεώνα προκαλούν αηδία και μίσος.
στ) Τον κοινό απατεώνα τον ψάχνει ο εισαγγελέας και ο δικαστής για να τον κλείσουν στη φυλακή. Αντίθετα, τον πολιτικό συνάδελφό του είναι δυνατόν να τον τιμήσει με την παρουσία του, ενδεχομένως σε κάποια δεξίωση, ακόμα και ο πρόεδρος ή ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.
Αυτές τις λίγες γραμμές δεν θα ήταν ανώφελο να έχουμε στο νου μας οδεύοντας προς τις κάλπες την προσεχή Κυριακή 18 Μαΐου.
1. Liddell and Scott, επιτομή του Μεγ. Λεξικού της Ελλ. Γλώσσης.
2. Αθανάσιος Κονταξής, Ποιν. Κώδικας τόμ. Β’.
3. Ευάγγ. Λεμπέσης «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».
* Δικηγόρος – συγγραφέας

Μαΐου 14, 2014 Posted by | Σάτιρα και χιούμορ | Σχολιάστε